Opis
💧 Agresywność wody w stosunku do betonu – wg PN-EN 206-1+A1:2016-12
Badanie wykonuje się w celu oceny potencjalnego oddziaływania wody na beton, czyli określenia, czy woda może powodować procesy korozyjne lub degradacyjne w strukturze betonu w trakcie jego eksploatacji.
👉 Główny cel badania:
Określenie stopnia agresywności chemicznej wody wobec betonu poprzez oznaczenie parametrów istotnych dla procesów korozyjnych i dezintegracyjnych – zgodnie z wymaganiami normy PN-EN 206-1+A1:2016-12.
🔍 Dlaczego to ważne:
Woda o nieodpowiednim składzie chemicznym może prowadzić do:
korozji zbrojenia (zbyt niskie pH lub wysokie stężenie jonów amonowych i siarczanów),
rozpuszczania składników cementu (obecność agresywnego CO₂ i jonów magnezu),
utraty szczelności i wytrzymałości betonu w długim okresie użytkowania.
Badanie pozwala dobrać odpowiedni rodzaj betonu i ewentualne środki ochronne (np. powłoki, dodatki mineralne) dla środowisk narażonych na działanie wody.
⚗️ Krótki opis metody:
Próbka wody jest analizowana laboratoryjnie pod kątem następujących parametrów:
pH – określane potencjometrycznie; pozwala ocenić kwasowość lub zasadowość wody.
Agresywny CO₂ – oznaczany miareczkowo, wskazuje na możliwość rozpuszczania składników cementu.
Jon amonowy (NH₄+) – analizowany metodą spektrofotometryczną; jego obecność może przyspieszać korozję.
Siarczany (SO₄²⁻) – oznaczane miareczkowo lub metodą spektrofotometryczną; mogą powodować ekspansję i pękanie betonu.
Magnez (Mg²⁺) – oznaczany metodą instrumentalną; wysoka zawartość może prowadzić do wymiany jonowej w cemencie i utraty jego właściwości wiążących.
📊 Wynik badania:
Wyniki przedstawiane są w mg/l (dla jonów) oraz w jednostkach pH. Na podstawie ich wartości określa się stopień agresywności wody w stosunku do betonu (nieagresywna, słabo agresywna, średnio agresywna, silnie agresywna).
Pozwala to na ocenę ryzyka korozji betonu w warunkach kontaktu z badaną wodą i dobór właściwych rozwiązań projektowych oraz technologicznych.
